Bambi en Democratie

Dit werk beeldt de burger uit in zijn rol als kiezer (Terra Cotta*), een pion in het schaakspel, staand op het zwart (Graphite*) gekleurde publieke canvas van de democratie. Er zijn van die dagen, dat het zo kan voelen.

Het moment dat een regering en de Tweede Kamer spreken over het wel of niet bestaan van memo’s, die volgens sommige deskundigen niet voldoende of niet gedegen zijn onderbouwd, die wel of niet gezien zouden zijn door onderhandelaars voor een nieuwe regering, en door thans zittende ministers wel of niet geschreven zouden zijn, die ook niet meer herinnerd kunnen worden en dan weer wel, over een maatregel die in geen enkel partijprogramma ooit heeft gestaan en dus nooit aan de kiezer is voorgelegd en tenslotte een maatregel die de belastingbetaler heel veel geld lijkt te kosten. Maar ook daar zijn de meningen over verdeeld.

Het is een overduidelijk geval van Lost in translation. We spreken over het afschaffen van de dividend-belasting voor bedrijven door deze coalitie en dus regering. Dat was al een moment dat de democratie ‘op zwart’ ging voor de kiezer. Een maatregel uit de hoge hoed van bestuurders. Maar het debat vorige week over de totstandkoming van dit besluit kleurde het publieke canvas van de democratie volledig zwart. Het licht ging bij vele burgers even uit.

Gekozen is voor grafiet*, omdat naast de ervaren donkerte, het ook een metafoor is voor al dat geschrijf en geprint van de vele stapels memo’s over dit onderwerp. Hier staat de kiezer toch echt even in het donkere bos, alleen. Verlaten door hen door wie zij worden vertegenwoordigd. Door de vele bomen is het bos op dit dossier niet meer te zien. Het is het ultieme Bambi-gevoel.

*Pantone®